Botenloods ‘De Levant’,...
Botenloods ‘De Levant’ in Amsterdam stelt geïnteresseerden in de gelegenheid om tegen zeer betaalbare tarieven ruimte te huren voor alle plannen die ze hebben met hun schip.
Zo omschrijven de initiatiefnemers van de Botenloods op het voormalig KNSM-eiland in Amsterdam wat zij met de oude cacaoloods aan de Levantkade beogen.
Loods 1, zoals hij officieel heet, kun je niet missen. Hij ligt als opvallende dissonant ingeklemd tussen de vele nieuwe woningen die de afgelopen jaren in rap tempo op het voormalig KNSM-eiland zijn gebouwd. Het is het enig overgebleven relikwie uit de tijd dat scheepsbouw en handel hier nog overheersten. Vóór de loods exploiteert de stichting nog een kleine buurthaven, waarin vooral klassieke boten een ligplaats hebben.
We hebben afgesproken met Kees Pet, een echte Amsterdammer en één van de bestuursleden van Stichting Botenloods De Levant, zoals de naam officieel luidt. Wat direct opvalt bij het binnenlopen is de ogenschijnlijke wirwar van boten in de loods. ‘Dat komt, omdat we zoveel mogelijk mensen een plek willen bieden’, zegt Kees die in het bestuur verantwoordelijk is voor de plaatsing van de boten. ‘Boten hebben de meest uiteenlopende vorm en dus is het altijd weer passen en meten om ze zo efficiënt mogelijk neer te zetten’.
Bij ons bezoek staan er 15 boten in de loods, maar volgens Kees kunnen er nog drie bij. Dan is het vol. Overigens verwacht hij dat er ook een aantal zullen vertrekken, omdat daar al geruime tijd niet aan is gewerkt. Want dat is wel voorwaarde. ‘We werken zonder winstoogmerk en zijn dus goedkoop. Het is echter niet de bedoeling dat mensen daar misbruik van maken door bij ons een voordelige stalling te hebben. Als er niet aan een boot wordt gewerkt, nemen we na een poosje contact met de eigenaar op en informeren naar zijn of haar plannen. In bepaalde gevallen leidt dat ertoe dat zo’n schip elders wordt gestald. We hanteren zogeheten kraanperioden. In voor- en najaar laten we een kraan komen om boten uit de loods te water te laten en andere boten uit het water te halen om ze de loods in te brengen. Dat zijn de momenten waarop oude schepen eruit en nieuwe schepen erin kunnen’, aldus Kees.
Epoxy Paultje
Behalve dat er echt aan de boten gewerkt moet worden, moeten ze ook klassiek zijn. Oud of nieuw, want dat laatste mag ook. Steeds vaker bouwen liefhebbers een nieuw schip vanaf oude tekeningen. Een andere voorwaarde is dat het om houtbouw gaat. Polyester boten zie je niet in de loods en met staal heeft men minder goede ervaring, vanwege het slijpen en lassen.
Ten aanzien van het werken met hout vertelt Kees nog een grappige ontwikkeling. Binnen de groep klussers in de loods zijn namelijk twee stromingen ontstaan, die je zou kunnen omschrijven met de puristen aan de ene en de modernisten aan de andere kant. De puristen willen uitsluitend met traditionele materialen werken, terwijl de modernisten zweren bij het gebruik van epoxy. Exponent van de laatste groep is ‘Epoxy Paultje’, zoals hij wordt genoemd, die geen gelegenheid onbenut laat om met epoxyverbindingen te experimenteren.
Meer klussers dan vaarders
De meeste eigenaren die in de botenloods werken zijn erg met hun project begaan. ‘Het zijn eigenlijk meer klussers, dan vaarders’, zegt Kees. ‘Ze vinden het heerlijk om hier met elkaar bezig te zijn, elkaar te helpen en ervaringen uit te wisselen. Dat is ook precies wat we met de stichting willen bereiken: het opknappen van traditionele schepen op een plek waar mensen graag bij elkaar komen. Wij bieden daarvoor de gelegenheid.’
De Botenloods beschikt dan ook over een kleine, knusse kantine. Dat is de plek waar we ons gesprek houden en waar in de loop van de avond steeds meer ‘Levanters’ bij komen zitten We kunnen ons dan ook goed voorstellen, dat hier naast veel getimmerd en geschilderd, ook veel gekletst wordt.
De loods heeft overigens naast de centrale hal ook nog een bescheiden zeilmakerij en een aparte werkplaats met machines en gereedschap. Dat laatste is geel geschilderd ten teken dat het in de loods thuishoort. ‘De meeste spullen in de werkplaats zijn eigendom van individuele leden’, vertelt Kees. ‘Ze mogen echter door iedereen gebruikt worden op voorwaarde dat er een werkplaatsovereenkomst is afgesloten. Die kost € 6,- per maand. Dat geld gebruiken we voor reparaties aan en vervanging van gereedschap.’
Isabella, Rebecca en Poolvos
Nee, geen dames van twijfelachtige allooi en hun schoothondje, maar de namen van respectabele schepen die in de Botenloods liggen. Op dit moment zijn dat er een vijftiental.
Rijp en groen door elkaar. Ons oog valt echter op een paar schoonheden die we je niet willen onthouden. De eerste is het uit 1921 stammende S-spant zeiljacht ‘De Poolvos’. Ooit in Nieuwendam gebouwd als privéspeeltje van de eigenaar van Scheepswerf ’t Jacht. Deze had een voorliefde voor reizen naar het hoge noorden, vandaar de naam Poolvos. Na 1947 is het schip steeds in andere handen overgegaan, maar telkens bleek het onderhoud te arbeidsintensief en te kostbaar. Dat heeft het jacht geen goed gedaan. Tot het in 1992 in handen kwam van een groepje bevlogen liefhebbers die een Vereniging van Eigenaren oprichtten en de boot in de Botenloods onderhanden begonnen te nemen. Inmiddels zijn we tien jaar verder, maar duidelijk is te zien dat het project zijn voltooiing nadert. En dat er met veel liefde en geduld aan is gewerkt, want wat we nu mochten aanschouwen is werkelijk een plaatje met veel oog voor detail. Volgens de planning moet de Poolvos in 2006 te water.
Een heel ander type boot is de Rebecca. Het is een overnaads geklonken houten sloep uit 1907, die ooit als reddingssloep voor een groot schip dienst heeft gedaan. In 1965 is de boot tot jacht omgebouwd. In 1990 heeft de huidige eigenaar hem gekocht en in 1998 is hij naar de Botenloods gekomen voor groot onderhoud. Dat bleek wel erg groot onderhoud te worden, want inmiddels is bijna 40 meter huidgang vernieuwd! De hele romp is vervolgens met epoxy in de glasmat gezet en geschilderd. Momenteel wordt aan de afwerking gewerkt en ook dit schip moet in 2006 weer te water.
Weer van een heel andere orde is de stoomsloep Isabella. Dit is een prachtig voorbeeld van een nieuw klassiek schip. Het unieke aan dit project is dat niet alleen de boot door de eigenaar helemaal zelf wordt gebouwd, maar dat hij ook de stoommachine heeft geconstrueerd. Deze is inmiddels klaar en naar tevredenheid getest. Er heeft inmiddels ook al een proefvaart plaatsgevonden en momenteel wordt aan de laatste details gewerkt.
Als gezegd, dit zijn niet de enige projecten waaraan momenteel in de Botenloods wordt gewerkt. Er ligt nog een reddingssloep, we zagen twee verschillende autoboten, nog een S-spant zeiljacht en een oude Rivierklasse.
Daarmee bewijst de Botenloods in een behoefte te voorzien. Zo zeer zelfs dat er volgens Kees momenteel een wachtlijst is. ‘Maar dat kan zo weer veranderen hoor’, voegt hij eraan toe. Mensen die een echt interessant project hebben, moeten dan ook zeker contact met de stichting zoeken. Als het de moeite waard is vinden ze er nog wel een plek.
Meer info op: www.botenloods.nl
Loods 1, zoals hij officieel heet, kun je niet missen. Hij ligt als opvallende dissonant ingeklemd tussen de vele nieuwe woningen die de afgelopen jaren in rap tempo op het voormalig KNSM-eiland zijn gebouwd. Het is het enig overgebleven relikwie uit de tijd dat scheepsbouw en handel hier nog overheersten. Vóór de loods exploiteert de stichting nog een kleine buurthaven, waarin vooral klassieke boten een ligplaats hebben.
We hebben afgesproken met Kees Pet, een echte Amsterdammer en één van de bestuursleden van Stichting Botenloods De Levant, zoals de naam officieel luidt. Wat direct opvalt bij het binnenlopen is de ogenschijnlijke wirwar van boten in de loods. ‘Dat komt, omdat we zoveel mogelijk mensen een plek willen bieden’, zegt Kees die in het bestuur verantwoordelijk is voor de plaatsing van de boten. ‘Boten hebben de meest uiteenlopende vorm en dus is het altijd weer passen en meten om ze zo efficiënt mogelijk neer te zetten’.
Bij ons bezoek staan er 15 boten in de loods, maar volgens Kees kunnen er nog drie bij. Dan is het vol. Overigens verwacht hij dat er ook een aantal zullen vertrekken, omdat daar al geruime tijd niet aan is gewerkt. Want dat is wel voorwaarde. ‘We werken zonder winstoogmerk en zijn dus goedkoop. Het is echter niet de bedoeling dat mensen daar misbruik van maken door bij ons een voordelige stalling te hebben. Als er niet aan een boot wordt gewerkt, nemen we na een poosje contact met de eigenaar op en informeren naar zijn of haar plannen. In bepaalde gevallen leidt dat ertoe dat zo’n schip elders wordt gestald. We hanteren zogeheten kraanperioden. In voor- en najaar laten we een kraan komen om boten uit de loods te water te laten en andere boten uit het water te halen om ze de loods in te brengen. Dat zijn de momenten waarop oude schepen eruit en nieuwe schepen erin kunnen’, aldus Kees.
Epoxy Paultje
Behalve dat er echt aan de boten gewerkt moet worden, moeten ze ook klassiek zijn. Oud of nieuw, want dat laatste mag ook. Steeds vaker bouwen liefhebbers een nieuw schip vanaf oude tekeningen. Een andere voorwaarde is dat het om houtbouw gaat. Polyester boten zie je niet in de loods en met staal heeft men minder goede ervaring, vanwege het slijpen en lassen.
Ten aanzien van het werken met hout vertelt Kees nog een grappige ontwikkeling. Binnen de groep klussers in de loods zijn namelijk twee stromingen ontstaan, die je zou kunnen omschrijven met de puristen aan de ene en de modernisten aan de andere kant. De puristen willen uitsluitend met traditionele materialen werken, terwijl de modernisten zweren bij het gebruik van epoxy. Exponent van de laatste groep is ‘Epoxy Paultje’, zoals hij wordt genoemd, die geen gelegenheid onbenut laat om met epoxyverbindingen te experimenteren.
Meer klussers dan vaarders
De meeste eigenaren die in de botenloods werken zijn erg met hun project begaan. ‘Het zijn eigenlijk meer klussers, dan vaarders’, zegt Kees. ‘Ze vinden het heerlijk om hier met elkaar bezig te zijn, elkaar te helpen en ervaringen uit te wisselen. Dat is ook precies wat we met de stichting willen bereiken: het opknappen van traditionele schepen op een plek waar mensen graag bij elkaar komen. Wij bieden daarvoor de gelegenheid.’
De Botenloods beschikt dan ook over een kleine, knusse kantine. Dat is de plek waar we ons gesprek houden en waar in de loop van de avond steeds meer ‘Levanters’ bij komen zitten We kunnen ons dan ook goed voorstellen, dat hier naast veel getimmerd en geschilderd, ook veel gekletst wordt.
De loods heeft overigens naast de centrale hal ook nog een bescheiden zeilmakerij en een aparte werkplaats met machines en gereedschap. Dat laatste is geel geschilderd ten teken dat het in de loods thuishoort. ‘De meeste spullen in de werkplaats zijn eigendom van individuele leden’, vertelt Kees. ‘Ze mogen echter door iedereen gebruikt worden op voorwaarde dat er een werkplaatsovereenkomst is afgesloten. Die kost € 6,- per maand. Dat geld gebruiken we voor reparaties aan en vervanging van gereedschap.’
Isabella, Rebecca en Poolvos
Nee, geen dames van twijfelachtige allooi en hun schoothondje, maar de namen van respectabele schepen die in de Botenloods liggen. Op dit moment zijn dat er een vijftiental.
Rijp en groen door elkaar. Ons oog valt echter op een paar schoonheden die we je niet willen onthouden. De eerste is het uit 1921 stammende S-spant zeiljacht ‘De Poolvos’. Ooit in Nieuwendam gebouwd als privéspeeltje van de eigenaar van Scheepswerf ’t Jacht. Deze had een voorliefde voor reizen naar het hoge noorden, vandaar de naam Poolvos. Na 1947 is het schip steeds in andere handen overgegaan, maar telkens bleek het onderhoud te arbeidsintensief en te kostbaar. Dat heeft het jacht geen goed gedaan. Tot het in 1992 in handen kwam van een groepje bevlogen liefhebbers die een Vereniging van Eigenaren oprichtten en de boot in de Botenloods onderhanden begonnen te nemen. Inmiddels zijn we tien jaar verder, maar duidelijk is te zien dat het project zijn voltooiing nadert. En dat er met veel liefde en geduld aan is gewerkt, want wat we nu mochten aanschouwen is werkelijk een plaatje met veel oog voor detail. Volgens de planning moet de Poolvos in 2006 te water.
Een heel ander type boot is de Rebecca. Het is een overnaads geklonken houten sloep uit 1907, die ooit als reddingssloep voor een groot schip dienst heeft gedaan. In 1965 is de boot tot jacht omgebouwd. In 1990 heeft de huidige eigenaar hem gekocht en in 1998 is hij naar de Botenloods gekomen voor groot onderhoud. Dat bleek wel erg groot onderhoud te worden, want inmiddels is bijna 40 meter huidgang vernieuwd! De hele romp is vervolgens met epoxy in de glasmat gezet en geschilderd. Momenteel wordt aan de afwerking gewerkt en ook dit schip moet in 2006 weer te water.
Weer van een heel andere orde is de stoomsloep Isabella. Dit is een prachtig voorbeeld van een nieuw klassiek schip. Het unieke aan dit project is dat niet alleen de boot door de eigenaar helemaal zelf wordt gebouwd, maar dat hij ook de stoommachine heeft geconstrueerd. Deze is inmiddels klaar en naar tevredenheid getest. Er heeft inmiddels ook al een proefvaart plaatsgevonden en momenteel wordt aan de laatste details gewerkt.
Als gezegd, dit zijn niet de enige projecten waaraan momenteel in de Botenloods wordt gewerkt. Er ligt nog een reddingssloep, we zagen twee verschillende autoboten, nog een S-spant zeiljacht en een oude Rivierklasse.
Daarmee bewijst de Botenloods in een behoefte te voorzien. Zo zeer zelfs dat er volgens Kees momenteel een wachtlijst is. ‘Maar dat kan zo weer veranderen hoor’, voegt hij eraan toe. Mensen die een echt interessant project hebben, moeten dan ook zeker contact met de stichting zoeken. Als het de moeite waard is vinden ze er nog wel een plek.
Meer info op: www.botenloods.nl
